کاربرد کلمه قول و مشتقات آن در قرآن، ما را به این معنا می رساند که قول، علاوه بر «گفتن»، حامل معنای دیگری است که ما نیز در زبان فارسی از آن استفاده می کنیم و آن معنایی نزدیک به «اعتقاد» است.

در فارسی هم از همین واژه عربی استفاده می کنیم و مثلا می گوئیم فلانی هم قائل به این مطلب است. یعنی نظرش همین است.

گاه خود کلمه «قول»، به عنوان اعتقاد و گفتمان نیز مورد استفاده قرار می گیرد.

با توجه به این نکته، باید کاربرد قول، را در کلمه ای مثل «قالوا» به همین معنا برداشت کنیم.

«قالوا» در ظاهر ساختار صرفی کلمه، جمع مذکر غایب است. یعنی این صیغه برای بیش از دو نفر مورد استفاده قرار می گیرد. هر گاه سه نفر یا بیشتر فعلی را انجام دهند، از این صیغه فعل استفاده می شود. اما آیا دقت کرده اید که فعل قول اگر به معنای «گفتن» باشد، نمی تواند جمع شود؟! یعنی سه نفر همزمان با هم یک جمله را عینا تکرار کنند؟!

تصورش هم مشکل و توام با خنده است.

اما «قالوا» در قرآن زیاد داریم. هیچ کس تصور نمی کند که وقتی جماعتی یک نظر و یک حرف دارند، همزمان با هم آن نظر را بیان کنند. بلکه یکی از آنها بیان می کند و بقیه هم نظرند.

بیان توسط یک یا دو نفر صورت گرفته است ولی چون بقیه هم نظر بودند، این فعل به همه نسبت داده شده است.

دقت کردید؟!

انجام فعلی که انجام نداده اند به آنها نسبت داده شده و همه ما به درستی آن را درک می کنیم.

مراقب باشیم!

خیلی از افعال هست که ما فاعل و انجام دهنده آن نیستیم، ولی ممکن است به دلیل موافقت با آن، به پای ما هم نوشته شود.

پس همراه و موافق کارهای بد و گناه آلود نباشیم.